استقلال فرسوده، پرسپولیس کوبنده؛ دو روی یک سکه

پرسپولیس برای سومین بار در 4 سال اخیر به 8 تیم برتر آسیا رسید و استقلال باز هم ناکام شد. چرا؟ برای رسیدن به جواب این «چرا» باید از چند جنبه حضور این دو تیم در رقابت‌ لیگ قهرمانان آسیا را بررسی کرد. بعضی از آن در متن فوتبال ایران نهفته است و بعضی دیگر به حاشیه‌های دو تیم بر می‌گردد. بیایید با هم نگاهی بیندازیم.

 

در پرسپولیس هر تهدیدی یک فرصت است!

یک هفته قبل پرسپولیس به الدحیل باخته بود و در رده سوم گروه خود قرار داشت و فاصله‌ای تا حذف از لیگ قهرمانان نداشت. اما این تهدید چنان انگیزه و جدیتی به تیم تزریق کرد و موج حمایتی از سمت هواداران برای پرسپولیس ساخت که این تیم نمایشی پرقدرت برابر الشارجه داشت و السد را هم با همان ترفند همیشگی یعنی ضربات ایستگاهی به قهقرا فرستاد. این فرمول برای پرسپولیس در چند فصل گذشته چندین بار تکرار شده است و هر شکستی به جای دعواهای اینستاگرامی ،قهر مربی و رفتار کودکانه مدیریت با همگرایی به موفقیت رسیده است. عده‌ای این اتفاق را به حضور برانکو مرتبط می‌دانستند اما در تیم فعلی پرسپولیس دیگر اثری از تیم برانکو نیست و او هم یک جادوگر قبایل سرخپوستی نبود که تا ابد تاثیراتش ادامه داشته باشد. منچستر فرگوسن و اینتر مورینیو تنها یک ماه اتمسفر حضورشان را پس از جدایی آنها همراه خود داشتند و کش دادن تاثیر برانکو یک ساده انگاری محض است. چیزی که می‌توان گفت این است که گویا آن 9 سال عدم موفقیت در لیگ و سالها ناکامی در آسیا یک قانون نانوشته را در پرسپولیس و میان همه ارکان آن از مربی تا هوادار و مدیر به وجود آورده است که هیچ چیز مهم تر از موفقیت پرسپولیس نیست. این همان مساله‌ای است که از پرسپولیس یک تیم فرصت ساز ساخته است.

 

در استقلال هر فرصتی یک تهدید است!

استقلال برنده نشود یک مشکل است و برنده شود یک مشکل دیگر. به محض برنده شدن و موفقیت کیک پیروزی را وسط می‌گذارند و سهم‌خواهان یک قطعه از آن را برای خود بر می‌دارند. هواداران هم به گروه‌های مختلف تقسیم می‌شوند و پشت یکی از این سهم خواهان می‌ایستند تا چند پارگی شروع شود و  تیم آسیب ببیند. از آنجایی که مدیریت استقلال هم در چند سال اخیر منفعل و کودک مزاج است هر بار تصمیماتی به نفع یکی از این طیف‌ها می‌گیرد و انسجام باشگاه را خدشه دار می‌کند. بعید نیست این قانون نانوشته تا چند سال دیگر در استقلال هم با توجه به دور شدن سال‌های موفقیت رسم شود. اگرچه بعد از باخت برابر پاختاکور هم تنها چیزی که دیده می‌شود انتقام گیری‌های فردی در استوری‌ها و پست‌های اینستاگرامی است.

 

درس اول در پرسپولیس؛ تمرین، تمرین و تمرین…

پرسپولیس بعد از باخت در دربی جام حذفی دو روز استراحت کرد و بلافاصله تمرینات بدنسازی مناسب برای لیگ قهرمانان آسیا را با یاران تازه‌‌ای که جذب کرده بود شروع کرد. این پایبندی و تعهد به تمرین و استمرار کاری کرده که پرسپولیس بتواند با توان هوازی بالا برابر رقیبان حوزه خلیج فارس کوبنده و درخشان ظاهر شود. اصلی که تنها در دوره حضور استراماچونی با جدیت همراه بود و در تمام سال‌های اخیر با بی‌توجهی مربیان همراه بوده است و کمتر زمانی را پیدا می‌کنید که استقلالی‌ها بدنی آماده  و یکدست داشته باشند. پهلوان، آل کثیر، سعید آقایی و سرلک به این تیم اضافه شده‌اند و توانسته‌اند بدن های خود را با تیم تراز کنند به خاطر اینکه تمرین یک اصل جدی در پرسپولیس است.

 

درس اول در استقلال؛ ناز کن و قرارداد را بالا ببر

بعد از فینال جام حذفی که با شکست استقلال همراه بود در اولین اقدام فرهاد مجیدی مثل همیشه یک گردن به نام سعادتمند پیدا کرد تا همه تقصیرها را آنجا آویزان کند و بعد هم رویای آمدن استراماچونی حرف اول هواداران استقلال شد. بی چشمداشت به مسابقات لیگ قهرمانان آسیا همه چیز در باشگاه استقلال معلق گشت و مداحی برای استراماچونی و روضه خوانی برای فرهاد شروع شد. در این میان بعضی بازیکنان هم که استقلال به آنها برای حضور در لیگ قهرمانان و فصل آینده لیگ ایران نیاز داشت تلفن‌های خود را از دسترس خارج کردند و منتظر روزهای آخر ماندند تا قراردادها را برای خودشان دلاری کنند. البته بعدا در جریان مسابقات مشخص شد که ریالی بازی می‌کنند. این ماجرا به یک قاعده چند ساله در باشگاه استقلال تبدیل شده است و در این میان تنها چیزی که اهمیت ندارد نام استقلال است. بازیکنان قرارداد خود را بالا می‌برند و در نهایت اگر پیشنهاد دندان‌گیری هم از راه برسد بدون هیچ تحمل و انتظاری عزم سفر می‌کنند.

 

تشنگی بی پایان پرسپولیس

سیامک نعمتی

پرسپولیس 4 بار پشت سر هم قهرمان لیگ ایران شده است اما باز هم در میان مدعیان بیشتر عطش را برای رسیدن به موفقیت در فصل آینده دارد. هر بازی در آسیا برایشان یک فینال زودرس است و از هر لحظه‌ای در بازی برای رسیدن به موفقیت استفاده می‌کنند. هیچ تیمی در این رقابت‌ها به اندازه پرسپولیس از ضربات ایستگاهی بهره نبرده است و هیچ تیمی چنین متعهدانه از دستاورد خود در بازی دفاع نمی‌کند. سخت گل خوردن رمز پیروزی پرسپولیس در این سالها است. آنها با همین ترفند همیشه تا لحظات آخر بازی‌ها امید به جبران شکست یا پیروزی دارند. دلیل این عطش و تشنگی چیست؟ قطعا  تشویق‌های مالی درست و به موقع و همچنین هدایت روانی امثال کریم باقری در این میل بی پایان به موفقیت موثر است. می‌گویند هر کاری را 40 روز پشت سر هم انجام بدهی تبدیل به عادت تو می‌شود و پرسپولیس این کار را بیش از هزار روز است که انجام می‌دهد. پس طبیعی است که به آن عادت کرده باشد.

در انتظار معجزه همه جام‌ها پرید

روزی که علی منصوریان به استقلال آمد، هواداران او پلاکاردی درست کرده بودند که روی آن نوشته بود: «در انتظار فصل تو همه فصل‌ها گذشت» اما واقعیت این بود که از آن روز ریخت و پاش‌های استقلال شروع شد و هیچ دستاوردی هم نداشت. استقلال رسم خود را در یارگیری فراموش کرد و در یک بازی از پیش باخته با پرسپولیس وارد شد تا بتواند ستاره‌های لیگ را گلچین کند. در این میان پرسپولیس در ابتدا با کمک امثال حسین هدایتی و بعدها با تزریقات مالی ویژه یارهای اصلی را می‌گرفت و استقلال تنها تصور می‌کرد که ماهی‌های درشتی می‌گیرد. امثال مجید حسینی و الهیار صیادمنش هم که ترانسفر شدند محصول نظربازی‌های فصل نقل و انتقالات نبودند. وقتی ریخت و پاش باشد پای دلالان هم به میان می‌آید. شفر بعد از علی منصوریان آمد و با اینکه مربی خوبی بود بیشتر دلش برای ساشا، پسرش می‌سوخت تا استقلال. برای همین توسط دلالان محاصره شد و به شکست رسید. استراماچونی هم که همه را امیدوار کرده بود با درایت ویژه مدیران وقت وزارت ورزش قراردادش را فسخ کرد و رسیدن به جام‌های مهم برای استقلال تبدیل به یک آرزو شد. انتظار از نامجو مطلق برای قهرمانی یک آرزوی محال بود و قهرمانی استقلال در این لیگ قهرمانان قطعا یک معجزه که اتفاق نیفتاد. در فوتبال معجزه اتفاق می‌افتد اما هر 50 سال و این سهم به استقلال نرسید.

پرسپولیس نزدیک‌ترین تیم به قهرمانی آسیا

پرسپولیس قطعا بهترین تیم آسیا نیست اما بیشترین شانس را برای رسیدن به بهترین جام باشگاهی آن دارد. دلیل این ادعا آن است که جدا از شایستگی‌های فنی شانس هم تبدیل به یار همیشگی پرسپولیس شده است. در همین رقابت‌ها در بازی برگشت با التعاون پنالتی اشتباه برای پرسپولیس گرفته شد و در بازی اخیر با السد پنالتی آنها به صورت عجیبی گرفته نشد. از طرفی مدعی بزرگی مثل الهلال که معمولا پرسپولیس را در لیگ قهرمانان آسیا شکست می‌داد به علت کرونا کنار رفت و دیگر رقیب شکست ناپذیری در مسابقات وجود ندارد. فراموش نکنیم برای استفاده از شانس باید شایستگی‌هایی داشته باشیم ولی جدا از ضعف‌های تیم استقلال داوری هم دلیل بزرگی برای حذف از رقابت‌ها بود.

 

نقد داوری بازی پرسپولیس و السد

 

آینده چه خواهد شد؟

با اینکه استقلال مربی ندارد و باید برای فصل جدید که فاصله چندانی با آن نیست آماده شود هنوز مربی خود را نمی‌شناسد و جلسه‌های هیئت مدیره هم هر روز تعویق می‌افتد. فرهاد مجیدی سعی در حذف گزینه‌های دیگر دارد و بعید نیست باز روی نیمکت استقلال بنشیند. در چنین حالتی انتظار فصل رویایی برای استقلال کمی دور از واقعیت است. پرسپولیس اما باید خود را برای پاختاکور آماده کند که تیمی فیزیکی با شمایلی شبیه به خود آنهاست و تیم‌ها را با ضربات ایستگاهی و سانتر غافلگیر می‌کند. احتمالا بازی نزدیکی خواهد بود که شانس پرسپولیس برای پیروزی در آن بیشتر است. فارغ از هر نتیجه‌ای که در لیگ قهرمان آسیا اتفاق بیفتد اولین مدعی قهرمانی فصل آینده پرسپولیس خواهد بود و به احتمال زیاد به آن خواهد رسید. استقلال این بار می‌خواهد از همین اول کنار بکشد.

نظر برای “استقلال فرسوده، پرسپولیس کوبنده؛ دو روی یک سکه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *